Mijn persoonlijke verhaal over emotie-eten, innerlijke onrust en mezelf leren begrijpen.

Je loopt naar de koelkast, kijkt erin en doet hem weer dicht. Even later sta je er opnieuw. Je hebt zin in iets, maar weet eigenlijk niet precies waarin. En ook nadat je iets hebt gegeten, blijft die onrust aanwezig.

Dat herken ik. Gelukkig kan ik zeggen dat het voor mij als verleden tijd voelt. Toch heeft eten in mijn leven lange tijd een rol gespeeld die verder ging dan honger of genieten van iets lekkers. Ik gebruikte het soms om mezelf te verdoven. Om even niet te hoeven voelen wat er vanbinnen speelde.

Vroeger was dat echt een probleem voor me. Eetbuien en daarna weer compenseren. Later bleef het me dwarszitten, ook omdat ik op fitnessgebied doelen wilde behalen en merkte dat mijn eetgedrag me daarin tegenwerkte. Ik wist wat ik wilde, maar toch kwam ik steeds in dezelfde patronen terecht.

Dat maakte me nieuwsgierig. Waarom bleef ik dit doen? Wat gebeurde er op die momenten? En waarom kon ik het niet zomaar veranderen? Wat zit hieronder?

Belemmerende overtuigingen, angsten en patronen waar ik niet doorheen leek te kunnen breken zaten eronder. Regdlmatig voelde ik me down. Ik zat veel in mijn hoofd en dacht: dit ben ik gewoon. Hier moet ik maar mee leren leven. En accepteer het maar.

Dat is frustrerend. Zeker als je doelen hebt die belangrijk voor je zijn. Je ziet wat je wilt bereiken, maar begrijpt niet goed waarom je jezelf onderweg steeds tegenkomt.

Juist daardoor bleef ik onderzoeken. Ik wilde mezelf beter begrijpen.

De afgelopen jaren heb ik veel innerlijk werk gedaan. Verbonden ademhaling, geleide meditaties, familieopstellingen en diverse cursussen op het gebied van je mindset. Dit heeft ertoe geleid dat ik beter kan voelen. Ik ben goed geworden in voelen. En dat nieuwsgierig bekijken. Zonder oordeel.

Langzaam begon ik te herkennen wat eten voor mij deed. Het gaf me tijdelijk afleiding of troost. Ook kon het mijn onrust dempen. Dus mijn eetgedrag was daarmee voor mij een symptoom van iets wat dieper lag. Om dat stuk aan te pakken, moest ik ook bereid zijn om te onderzoeken wat ik met eten probeerde te verzachten. En niet alleen denken:

“morgen start ik weer opnieuw”.

Ik mocht naar de kern. Buiten de bullshit om. Niet denken: “Ach valt wel mee, of komt wel weer goed”. Nee. Aanpakken en aankijken.

Vanuit mijn werk ben ik natuurlijk veel met het lichaam bezig. Met training, beweging en sterker worden. Maar dit vroeg ook om een andere vorm van aandacht: voelen wanneer ik gespannen was, herkennen wanneer ik onrust ervaarde en opmerken wat er in mij gebeurde.

Ik leerde om soms even stil te staan bij de neiging om te eten.

Voel ik honger? Heb ik behoefte aan iets lekkers? Of zoek ik verlichting van iets wat ik op dit moment lastig vind?

Het antwoord hoeft niet altijd hetzelfde te zijn. Maar alleen al die aandacht hielp me om mijn eigen gedrag beter te begrijpen. Bewustwording.

Ik zeg niet dat ik mezelf nu nooit meer verdoof met eten. Dat gebeurt nog steeds weleens. Innerlijk werk heeft er voor mij ook niet voor gezorgd dat iedere moeilijke emotie verdwijnt.

Wel is mijn omgang ermee veranderd.

Ik herken beter wat er speelt. Ik kan vaker stilstaan bij wat ik voel en onderzoeken wat me zou helpen.

Soms is dat rust.

Soms mijn verhaal delen.

Soms ruimte geven aan een gevoel dat ik liever weg zou duwen.

En als ik toch naar eten grijp, kan ik daar met meer begrip naar kijken. Zo’n moment geeft me informatie over mezelf. Ik hoef er niet meteen uit te concluderen dat ik gefaald heb of dat veranderen voor mij onmogelijk is. Ik zie het nu als extra fuel die naar mijn spieren gaat.

Mijn onrust rondom eten was de aanleiding om op onderzoek te gaan in mezelf. Door opstellingen, yin yoga, meditaties en verbonden ademhaling leerde ik niet alleen begrijpen, maar vooral voelen. Dat bracht me zoveel meer dan rust rondom eten: meer zelfvertrouwen en stevigheid in mijn bedrijf, mijn gezin en mijn relatie. Ik ben dankbaar dat ik dit stukje in mezelf ben aangegaan, omdat het zoveel meer heeft veranderd dan ik ooit had verwacht.